Header Banner Advertisement

சீஸர் வழியில் ஸ்டிக்கர் அரசாங்கம்..!


11_JuliusCaesar

print
ரித்திரத்தில் மிக முக்கிய நாயகர்களில் ஒருவர் ஜுலியஸ் சீஸர். இவருக்கு எப்போதும் தன்னைப் பற்றி பெருமையாக பேசவேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. இந்த நிலையில் தன்னுடைய 25-வது வயதில் பல நாடுகளுக்கு சென்று அவற்றின் சட்ட திட்டங்களையும் கலைகளையும் தெரிந்துவர சீஸர் நினைத்தார். அதற்காக கி.மு.75-ம் ஆண்டில் கடல் பயணத்தை மேற்கொண்டார்.
அப்போது எதிர்பாரதாவிதமாக கடல் கொள்ளையர்களிடம் அவர் சென்ற கப்பல் மாட்டிக்கொண்டது. அப்படி மாட்டிக்கொண்டதும் கடற்கொள்ளையர்கள் ஒவ்வொருவரையும் விடுதலை செய்ய அவர்களது நாட்டிற்கு தகவல் அனுப்பினர். அதன்படி 20 தங்க காசுகளை கொடுத்தால் உங்கள் நாட்டு குடிமக்களை விடுதலை செய்து விடுகிறோம் என்று தகவல் அனுப்பினர்.

இதைக் கேட்ட சீஸர் கடுங்கோபம் கொண்டார். “என்னை கேவலப் படுத்தாதீர்கள்..! நான் வெறும் 20 தங்க காசுகள் மதிப்புதான் பெறுவேனா. நீங்கள் கூடுதலாக கேளுங்கள். குறைந்த பட்சம் 50 தங்க காசுகளாவது கேளுங்கள். அதுதான் எனக்கு கவுரவம்.” என்றார். இதைக் கேட்ட கொள்ளையர்கள் மிக அலட்சியமாக சீஸரைப் பார்த்து சிரித்தார்கள். “இப்படி சிரிக்காதீர்கள் இது என் கோபத்தை தூண்டுகிறது. உங்கள் அனைவரின் கழுத்தையும் அறுத்து கொல்ல என்னால் முடியும்.” என்றார். கொள்ளையர்கள் மேலும் சிரித்தனர்.

சீஸருடன் வந்த சக பயணி ஒருவர் சீஸரைப் பார்த்து “நீ ஏன் உன்னையே இப்படி பெருமையாக பேசிக்கொள்கிறாய்? அது உனக்கு ஆபத்தாகக் கூட முடியும்.” என்றார். அதற்கு சீஸர் “நான் யார் என்பதை நான்தான் சொல்லவேண்டும். எனக்காக பிறர் சொல்லமாட்டார்கள். அரச நீதி நூல்களில் சொல்லியவற்றை தான் நான் கடைப் பிடித்து வருகிறேன்.” என்றார் ஆக்ரோஷத்துடன்.

இப்படியே 38 நாட்கள் கைதியாக இருந்து மீண்டு வந்தார். வந்ததும் முதல் வேலையாக வீரம் மிக்க ஆட்களை திரட்டிக்கொண்டு கடற்கொள்ளையர்களுடன் போரிட்டு தான் சொன்னபடியே அத்தனை பேரின் கழுத்தையும் அறுத்துக் கொன்றார். இந்த வெற்றியை ஏகப்பட்ட பணத்தை செலவழித்து பெரும் கொண்டாட்டமாக கொண்டாடினார்.

அப்போது “ஏன் இப்படி பெருமை கொண்டு சுய தம்பட்டம் அரசு செலவில் அடித்துக் கொள்கிறீர்கள்?” என்று அமைச்சர் ஒருவர் கேட்க, “உன்னுடைய தகுதியை நீயே உரக்கச் சொல். பிறருக்காக காத்திருக்காதே!” என்று கூறினார். சீஸர் கடைசி வரை அப்படியே வாழ்ந்தார்.
இப்போது புரிகிறதா ஸ்டிக்கர் ஒட்டுவது எத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்று..!